La Antena

De stomme film als allegorie voor de verloren stemmen van de onderdrukten en de monopolisering van de media: dat is een belangrijk onderdeel van Esteban Sapirs film La Antena. Een onderdeel, want in een boeiende mix van moderne film en stilistische keuzes die teruggrijpen naar grootheden als Georges Méliès en Fritz Lang, vormen geluid en gesproken tekst een wezenlijk onderdeel van het verhaal. Origineel decorontwerp en cartooneske beeldtaal worden gecombineerd met camerawerk dat doet denken aan de begindagen van de cinema.
In een metropool in een onbekende toekomst is de bevolking hun stem kwijtgeraakt; ze kunnen alleen nog communiceren door woorden te vormen met hun lippen, waarna deze als tekstballonnen in de lucht verschijnen. Ze worden onderdrukt door de tirannieke Mr. TV, die een monopolie heeft op zowel taal als beeldtaal. De bevolking heeft geen andere keuze dan te consumeren wat hij voorschotelt, of het nu om voedsel of media gaat. De enige persoon die nog over een stem beschikt – de mysterieuze zangeres La Voz, die haar gezicht achter een kap schuilhoudt – wordt ontvoerd door Mr. TV. Hij wil haar inzetten voor een plan om via een nieuwe, gevaarlijke technologie totale controle over zijn bevolking te krijgen. Een uitvinder is getuige van de ontvoering en besluit zelf in actie te komen om dit apocalyptische plan te stoppen. Hoewel de film al bijna twintig jaar oud is, voelen de thema's in onze huidige wereld verontrustend actueel aan. -Lucas
Letterboxd
IMDb
Sign up for the Zienema newsletter