ShitKid

ShitKid maakt een mix van indierock, rauwe punk en pop, beïnvloed door Green Day en Good Charlotte. Het project had altijd een eindhalte. Vanaf haar twaalfde wilde Åsa Söderqvist verpleegkundige worden. Ze houdt van routine, een “normaal, soms saai leven." Toen ze in 2016 begon met muziek maken als ShitKid, gaf ze zichzelf vijf tot zeven jaar om een rockster te zijn voordat ze verpleegkundige wordt.

Die vijf jaar als ShitKid waren een wervelwind en ze slingerde in rap tempo materiaal de wereld in. Een debuut-EP opgenomen op een kapotte, gedeelde computer in Göteborg (waar ze na de middelbare school naartoe is verhuisd om een feministische punkband te starten), debuut-LP ‘Fish’, een plaat opgenomen in haar slaapkamer en auto genaamd ‘This Is It’ en ‘[DETENTION]’, een heerlijk ontspoorde pop-punkplaat over vervreemding op de middelbare school.
Ze speelde op Roskilde, SXSW, Way Out West en The Great Escape. Iggy Pop en Billie Joe Armstrong zijn fans. Bandcamp noemde haar “de eigenaardigste muzikant van Zweden.” En toen, precies op schema, stopte Söderqvist.
Maar het universum had andere plannen: terwijl Söderqvist aan het leren was voor verpleegkundige doken nieuwe luisteraars in de ShitKid-catalogus. Haar publiek groeide stilletjes groter, jonger en internationaler. Dit jaar is het tien jaar geleden dat haar eerste single uitkwam. Om dit te vieren gaat ze op wereldtournee, waarvan de Europese tour in het voorjaar uitverkocht was. Ook brengt ze twee compilatiealbums uit, waarvan de tweede ‘The Essential Vol. 2’ in september uitkomt.
Vijf tot zeven jaar bleek uiteindelijk niet genoeg.