Paleis voor Volksvlijt

Iedereen heeft er één, maar niet iedereen kent hem. De vader. Een veilige haven. De man die het vlees snijdt. Een verhalenverteller. Je grootste fan. Een voorbijganger. Een zwijgende aanwezigheid. Een huistiran. Een anonieme zaaddonor. Een vader kan oneindig veel verschillende rollen vervullen. En een zoon kan op zijn beurt natuurlijk ook weer vader worden. En hoe kijkt die dán tegen het vaderschap aan?

In Ons vader nemen acteurs Gürkan Küçüksentürk (Het Schnitzelparadijs, Dertigers, zoon van een voetbaltrainer en talentscout, verhalenverteller van wonderlijke avonturen én vader van een cadeauzoon) en Huub Smit (New Kids, Undercover, zoon van een buschauffeur en vader van twee zonen), je mee in kleurrijke verhalen, scènes en muzikale acts rondom de figuur van de ‘papa’. Binnen de setting van een kapperszaak, waar vrijetijdspeler tevens kapper en bekende Bosschenaar Huib Burmanje de klanten ontvangt, daar waar de échte gesprekken plaatsvinden, wekken Gürkan en Huub de mythes rondom vaderschap tot leven, om ze vervolgens met veel plezier ook weer door te prikken. Behalve over vaders en zonen zal het natuurlijk ook over dochters gaan én over moeders van vaders. Na de uitverkochte serie van Ons vader in januari 2025, komt de voorstelling terug naar de Verkadefabriek. Hoe is zijn positie in de loop der jaren veranderd? Bestaat de ‘klassieke vader’ nog wel, de kerel die thuiskomt en zich achter zijn krant verstopt om daarna ronkend op de bank in slaap te vallen? Of heeft dat type überhaupt nooit bestaan? Hoe vast zitten we in onze rollen en kunnen we het ook anders doen? Boven alles is de voorstelling een ode aan het vaderschap. Van de vader die aan de rand van het vijandige zijn zoon aanmoedigt bij het maken van een goal, tot de vader die ontroert is wanneer zijn eigen zoon zich blootgeeft in een kwetsbare performance… in Ons vader is het allemaal terug te vinden.

In gesprek met Huub en Gürkan

door Saskia de Haas De voorstelling speelt zich af in een kapsalon. Dat was een idee van regisseur Vincent van den Elshout. Geen toevallige keuze.
Gürkan: “Dat is zo’n plek waar vaders hun zonen mee naartoe nemen. Een overgangsmoment. Een plek waar je man wordt.” Huub vult aan: “In de kappersstoel vertellen mensen dingen die ze nergens anders zeggen. Er zit anonimiteit in, maar ook intimiteit. Je laat je letterlijk verzorgen door een ander. Dan komt er ruimte.” Die openheid werkt door in de zaal. De acteurs zijn kwetsbaar op het toneel en nodigen het publiek uit om ook iets te delen, maar niets hoeft. Gürkan: “Het zijn hele onschuldige vragen, hoor.”
“Maar je mag ook gewoon stil kijken,” zegt Huub. “Niet iedereen wil delen, en dat is helemaal goed.”

Lees het hele interview