Tegen dat water en tegen het corrupte bestuur van het kadaster begint ze een verbeten en bizar gevecht waarin ze haar kinderen genadeloos meesleept en waaraan ze uiteindelijk bezwijkt.
In De Eden Cinema van Marguerite Duras, onlangs voor het eerst vertaald in het Nederlands, komen al haar bronnen samen. Er is de complexe band met haar moeder, haar jeugd in de kolonie en de verwarrende kracht van haar fysieke verlangens.
De tekst vertelt in lichte, zachte zinnen een donker verhaal over ongelijkheid en corruptie. Over verlangens en hoop. Over hopen op hoop.
De moeder is dood, maar werkt actief mee aan de voorstelling, alle tijden lopen door elkaar.
Er wordt verteld en gespeeld in een ritueel van herinneren en herbeleven.
Er is muziek. Er klinkt het wrede geluid van de oceaan.
Er wordt gedanst. Er is een minnaar en een diamant.
Het water stijgt, maar ze verdrinken niet.
Onderdeel van
The Bigger Picture
The Future is Female
Bellevue Lunchtheater
pay what you can
‘We zijn geboren uit liefde’ is een zin die als mantra door de Japans Indische gemeenschap gonst. Het houdt hen overeind. Deze gemeenschap bestaat uit kinderen geboren uit een Japanse vader en een...
Tijdens een vrijmibo sluiten de beiden dronken het kantoor af. In het gesprek dat volgt komen pijnlijke punten aan het licht. Rachel wil begrijpen waarom haar artikelen niet geplaatst zijn....
Of het nu 1940 is of 2026: de een stort zich zonder aarzeling in het verzet, terwijl een ander angstig wegkijkt. Een eenentwintigjarig Duits meisje keert de Hitlerjugend de rug toe om zich bij de...
Tegen dat water en tegen het corrupte bestuur van het kadaster begint ze een verbeten en bizar gevecht waarin ze haar kinderen genadeloos meesleept en waaraan ze uiteindelijk bezwijkt.
In De...
